داونلود فیلم کوچه مردها

http://kordestan.com/vid/KoochehMardha.wmv

از اینجا به بعد را مازیار تعریف کرده:

رسیدیم ایران و کوهی از آدم به استقبال‌مان آمد وما را بردند خانه.
شب را خانه پدری خوابیدیم.
صبح دور میز صبحانه نشستیم.

بچه‌هایم به قصد تخریب خانه، شیطانی می‌کردند و به هیج صراطی مستقیم نمی‌شدند و روی اعصاب پدرم
رژه می‌رفتند.
همان وسط با احتیاط از پدرم پرسیدم که نظرش با بستن لوله‌های انتقال فلان چیست؟

پدرم هم گویا فکر کرده که اگر این دو تا بچه بیشتر بشوند، احتمالاً بار بعد با تانک از روی خانه عبور
می‌کنند، فلذا پدرم استقبال شدیدی با تعطیل کردن خط تولیدم کرد.
بعد هم همان وسط صبحانه به زور و ضرب از روی سفره بلندم کرد تا من را ببرد بیمارستان و کار را
یکسره کند.
هر چقدر هم التماسش کردم که لااقل بگذارد چائی را تا ته بخورم، موافقت نکرد.
*
بیمارستان شلوغ است.
از در و دیوار پلاکارد آویزان کرده‌اند در مدح بستن لوله‌‌های انتقال فلان:
زندگی بهتر بچه کمتر، زندگی بهتر اصلاً بدونِ‌ بچه،
کریستف کلمپ: اگر من لوله‌هایم را نمی‌بستم، آمریکا را کشف نمی‌کردم،
ادیسون: موفقیتم در کشف برق را مرهون پدر و مادرم هستم و صد البته دکتر لوله‌بندم،
کاملاً قانع شدم که بستن لوله‌ها کار خردمندانه‌ای است.
نوبت‌مان شد
. دکتر به زور آن را به بالا کشید و به یقه‌ام گره داد که انگاری مسابقه طناب کشی بود، همانجا بود
که مفهوم پاپیون کردن را فهمیدم، چون واقعاً آن دوتوپ مورد نظر، دقیقاً کنار سیبک
گلویم بودند، تحت همان فشار گفتم که آقای دکتر من می‌ترسم (منظورم این بود که غلط کردم).
دکتر هم گفت: عیب نداره ، رستم هم که اینجا بیاید می‌ترسد (منظورش این بود که ریدی دیگه).
بعد هم یک جوک لوس گفت و خودش مثل دیو شروع به خندیدن کرد و وسط همان خندیدن یک آمپول
بی‌حسی را درست مثل دارت کوبید وسط توپ سمت راست.
بعد هم دنیا سیاه شد، دکتر سیاه شد، سبیل دکتر سیاه‌تر شد، من هم کل مچ دستم را تا ته توی حلقم کردم،
بعد هم دکتر پرسید درد داره؟
من بنفش شده بودم، دو دقیقه بعد هم شروع کرد قیچی کردن پوسته‌ توپ‌ها و دو تا لوله را کشید
بیرون و گذاشت لای قیچی، بعد هم گفت امتحان می‌کنیم (انگاری که میکروفون دستش است)
و با قیچی کمی زور به خطوط انتقال آورد، دوباره از درد بنفش شدم،
دکتر هم گفت: اوپس، هنوز بی‌حس نشده و خندید، خلاصه اینکه بعد از چهل و پنج دقیقه کارش را تمام
کرد، من آدمی مرده بودم.

*
نصف شب با درد بیدار شدم، درد در حد تیم ملی، در حد درد زایمان، در حد جدائی روح از بدن
(و نه جدائی نادر از سیمین)، بعد هم رفتم دستشوئی، همه چیز به رنگ بادمجان شده بود،
توپ‌ها به اندازه گلابی، فردایش به دکتر زنگ زدیم، سبیل خاوری گفت که خوب میشه، تحمل کن درد رو
که به شب جمعه‌اش می‌ارزه.
سه روز با درد و فحش گذشت ولی بهتر نشد، رفتیم یک دکتر دیگر تا که پکیج‌مان را دید، گفت که عفونت
کرده، سبیل خاوری به علاوه خطوط انتقال فلان، هفت هشت ده تا خط انتقال چیزهای دیگر را هم قطع
کرده مثل همین پیمانکارهای آب که حین حفاری، لوله گاز و تلفن و برق را
هم شرحه شرحه می‌کنند، بعد هم آنتی‌بیوتیک و ده روز استراحت مطلق و اینها.

*
مسافرت زهرمارمان شد، کل مهمانیهای خاندان مالیده شد و ماجرا را به هر کس (از ده ساله تا ۱۰۰ساله)
که می‌گفتیم، خیلی نرم بهمان می‌گفت: ای بابا، چرا به من یه ندایی ندادی؟
انگاری همه در کارلوله بستن بودند، از ایران برگشتیم، رفتیم یک دکتر که چک‌مان کند، دکتر هم گفت که
این روشی که سبیل خاوری شما را مقطوع‌النسل کرده، مربوط به دوره “مائو” بوده که چینی‌ها را
شکنجه ‌وار، ابتر می‌کرده‌اند،
من هم جهت آبروداری گفتم رفته‌ام کلمبیا وعمل کرده‌ام تا خدای نکرده نکته منفی وارد پرونده میهن‌مان نشود.

*
خلاصه، از چند روز پیش که رفیق‌مان ماجرا را اینطوری از پشت اسکایپ تعریف کرده،
من توان نگاه کردن به هیچ گلابی یا بادمجانی را ندارم،
آدم سبیل کلفت هم که می‌بینم، دردم می‌آید،
اصولاً با دست بردن در کار خدا هم مشکل پیدا کرده‌ام،
از مائو هم حالم به هم می‌خورد،
شما هم نکنید این کار را،
اگر هم می‌خواهید بکنید، لااقل دکتر بی‌سبیل پیدا کنید…

Thank you for everything

Sent from my iPad 2

I, like God, do not play with dice and I don’t believe in coincidences